11 Haziran 2021
Gücü ve sağlığı yerinde olan olan kimse, canlı, zinde, diri. Türkçe tın (=dinlenmek, dinmek, nefes almak, solumak) sözcüğünden kaynaklanmaktadır. Türkçe tın aynı zamanda ‘nefes, ruh, soluk’ demekti. Orta Çağ’da Türkçede tın sözü telaffuz ediliyordu. Önceleri Türkçede tınç sözü biliniyordu. Bugün de Tokat’ın Reşadiye yöresinde aynı karşılıkta tınç denilmektedir. XIV. yüzyılda dınç şekli görülüyor: “Ne zehre kim ādem ede güç basınç / Raiyyet inayet bulup oldu dınç” (Süheyl ü Nevbahar, çev. Gülşehri, XIV. yüzyıl, s.236).