2 Ekim 2026
Bir şeyi çiğnemeden ağız içinde evirip çevirme, bir sözü ağızda dolaştırıp açıkça söylememe. Orta Çağ Türkçesindeki kew (=gevelemek, gevmek; gevşetmek) yükleminden gelmektedir. Bu yüklem Proto-Hint-Avrupa gwele- (=yutmak) kökünden kaynaklanmıştır. Bu kök Orta Çağ Kürtçesindeki gep (=ağız içi boşluğu, avurt, yanak) sözcüğüyle aynı köktendir. Bu sözcük Proto-Hint-Avrupa gep(h)- (=ağız boşluğu, ağız, çene) sözcüğüyle bağlantılıdır. Aynı kökten Hollandaca kevel (=sakız) ve İrlandaca gop (=ağız, ağız içi boşluk) sözcüğü kullanılıyor. Orta Yüksek Almanca kiver sözcüğü de ‘ağız içi boşluğu’nu ifade etmiştir.