6 Ağustos 2026
Kendi kendine çok söylenen, gereksiz yere çok konuşan kimse, hoygoygoycu; muharrem ayında kapı kapı dolaşıp ilahiler okuyarak yiyecek dilenen kimse. Bir zamanlar muharrem ayının ilk haftasında aşure yapmak maksadıyla mahalle aralarında dolaşıp peygamber ailesi üzerine ilahiler söyleyerek buğday, nohut, şeker, kuru üzüm gibi şeyleri toplamak için dolaşan bir çeşit dilenciler. Her ilahinin sonunda “hoy goy goy canım” dediklerine istinaden goygoycu sözünün kullanılageldiği sanılıyor. Kimi kaynaklarda her ilahinin sonunda hey kaygulu canım dediklerine dayanılarak goygoycu sözünün ifade edildiği öne sürülüyor. Bununla birlikte ‘söyleyen, konuşan, söylenen’ karşılığındaki Kürtçe goyende ile Farsça gūyende sözcükleriyle bağlantılıdır ve Farsça ḫōd gûyî (=kendi kendine konuşma) sözüyle ilişkilidir. Farsça gû(y) sözcüğü ‘söyleyen, diyen, söylenen’, ḫōd ise ‘kendi’ karşılığındadır. Kürtçe gotın (=söylemek, demek; söylenmek) yüklemine istinaden ‘got’ sözcüğü ‘söyledi, dedi’ demektir. Bu söyleyişte genellikle sondaki t harfi düşerek go şekli yaygınlaşmıştır. Aynı dilde goya (=sözde, güya) sözcüğü de kullanılıyor. Bu açıklamalar bağlamında goygoycu sözünün ‘söylenen, söyleyen, çok konuşan’ı işaret ettiği anlaşılıyor. Bu nedenle goygoy sözcüğü ses yansımalı bir sözcük değildir.