7 Haziran 2026
Yemek yeme ihtiyaç ve isteği duyan (kimse), midesi boş ve açık olan, yiyecek bulamayan, doymak bilmeyen, gözü doymayan; çok istekli, çok hevesli. Türkçenin Orta Çağ’a dayanan en eski metinlerinde görülen aç (=boş mide, boş mideli, midesi açık olan; açgözlü) sözcüğünden geliyor. 735 tarihli Bilge Kağan Yazıtı’nda “Türk bodun aç erti” (=Türk milleti aç idi) deniliyor. O günden bu yana birçok edebi metinde aç sözcüğü yer almaktadır. Aç sözcüğü Yakutça ve Başkırtçada as biçimiyle görülüyor. Karahanlı, Harezm ve Kıpçak Türkçesinde de aç sözcüğünün kullanıldığı belirleniyor. Kazakça aş, Azerice ac, Türkmence äç, Kırgızca, Uygurca ve Tatarca aç, Özbekçe àç.