20 Eylül 2026
Hatırlamaksızın, aniden, birdenbire. Orta Çağ Türkçesindeki aŋ (=idrak, anlayış, algılayış) sözcüğüne isimden isim yapan yoksunluk eki -sız ve belirteç eki olan -ın son ekinden oluşmaktadır. Arapçadaki ān (=kısa zaman, pek az bir zaman) sözcüğünün etkisiyle sehven bu sözcükle ilişkilendirilmektedir. Kıpçakçada da aŋsız ve aŋsızın sözcükleri kullanılmıştır. “İş bu cihān mülkinden aŋsuzın ün iderler” (Yunus Emre, XIII. yüzyıl).