9 Ocak 2026
Esef, acıma, kızgınlık ve sevgi belirten bir sözcük. XIII. yüzyıldan bu yana Türkçede yerleşik olduğu belirlenmektedir. Farsça vay veya Kürtçe way sözcüğünden Türkçeye geçmiştir. Bu sözcükler Pehlevice way (=üzüntü, acı, keder, elem) sözcüğüyle bağlantılıdır. Bu sözcük aynı karşılıktaki Avestaca wāy sözcüğünden gelmektedir. Latincede ‘Vah! Yazık!’ karşılığındaki vae sözcüğü aynı dildeki vah sözcüğünün bir varyantı işlevindedir. Orta Çağ İngilizcesinde wei (=yazık) şekli kullanılmıştır. Türkçe ve Kürtçede nida belirten ay sözcüğüyle aynı karşılıktadır. Vay sözcüğü Azerice, Türkmence, Uygurca, Özbekçe, Tatarca ve Başkırtçaya da intikal etmiştir. Bu sözcük Kıpçakçada şaşırma edatı olarak kullanılmıştır.