22 Şubat 2024
Bugünden sonraki gün; gelecek, ilerdeki zaman. Orta Çağ Türkçesindeki yarın (=bugünden sonraki gün) sözcüğünden. Bu sözcük aynı çağdaki Türkçede bulunan yaru (=ışımak, aydınlanmak) sözcüğüne ad ve sıfattan zaman ve mekân zarfı türeten -ın ekinden türetilmiştir. Bu şekilde iki sesli harften biri düşeceği kuralına göre yaru sözcüğündeki -u sesi bir sonraki -ı sesine yerini bırakmıştır. Kaşgarlı’nın sözlüğünde aynı kökten yarut (=aydınlatmak) ve yaruk (=ışık, aydınlık; parlak) sözcükleri de kullanılmıştır.