3 Eylül 2020
Fazilet, ilim ve irfan. Orta Çağ Türkçesindeki erdem (=fazilet, edep, terbiye; hüner) sözcüğünden geliyor. Bu sözcük Moğolca erdem (=bilgi, yetenek, akıl, hüner, değer, nitelik, sanat, ilim) sözcüğüyle bağlantılıdır. Özbekler ve Azeriler erdem sözü yerine fezilet demektedir. Uygurlar ise aynı karşılıkta pazilet diyorlar. Tacikçe, Urduca, Peştuca ve Sindhicede fazilat (=erdem) kelimesi kullanılıyor. Erdem kelimesindeki er kökünden hareketle ‘cesaret’ veya ‘cengâverlik’ olarak belirleme yapmanın ötesinde erdem sözcüğünde ‘efendilik, beyefendilik, hanımefendilik’ özellikleri ön plandadır. Moğolcada erdemtey (=bilgili, yetenekli), erdemten (=bilginler), erdem-ügey (=cahil, okuma ve yazması olmayan) ve erdem-bilig (=akıl sahibi, akil) sözleri kullanılıyor. Erdem sözü Türkçede şahıs adı olarak da kullanılıyor.