19 Haziran 2020
Utangaç, utanma duygusuna sahip olan. Farsça/Kürtçe şerm (=utanma, ayıp, hicap) sözünden türetilmiştir. Her iki dilde -in son eki bir şeye sahip oluşu içermektedir. O nedenle her iki dilde şermin sözü ‘utanma duygusu sahibi’ karşılığında biliniyor. Şermin kelimesi, bayan şahıs adı olarak da kullanılmaktadır. Bu dillerdeki şerm sözü Avesta fşārema (=utanç, utanma) sözünden kaynaklanmıştır. Pehlevice ve Partça şerm, Afganca ve Beluçça şarm, Osetçe/Alancada äfsárm, Hintçe śarma, Urduca, Tacikçe ve Peştuca şerm sözleri ‘utanma, ayıp’ demektir. Tacikçe şermgin kelimesi ‘utangaç’ karşılığındadır. Farsça ve Kürtçe şermende (=utanılacak iş yapmış olan) sözü Osmanlıcada da kullanılıyordu. Kürtçede yaygın olarak bilinen şermîn (=mahçup), Farsçada şermgin şekliyyle bilinmekttedir. Farsça şermsār, Kürtçe şermok, şermger/şermker, şermîsar/şermezar kelimeleri tıpkı şermîn gibi ‘utangaç, utanmış, mahçup’ karşılığındadır.