3 Kasım 2026
İçi boş, içi çürük. Aynı karşılıktaki Yunanca koûphos sözcüğünden. Bu sözcük Latince cavus (kavuş: ‘oyuk, boşluk, delik’) sözcüğüyle aynı köktendir. Latince cavus ise aynı dildeki cavāre (=oymak, içini boşaltmak, delmek) yüklemiyle bağlantılıdır. Orta Çağ Türkçesindeki kovı (=içi boş, içi çürümüş) sözcüğü de aynı köktendir. Bu sözcükler tesadüfi benzeşme değildir; Farsça kāv (=kof, oyuk); Kürtçe kofk (=huni), kufık (=burun boşluğu mukusu) ve kovık (=içi oyuk, büklümlü) sözcükleriyle eş kökenlidir. Elazığ ve mücavir yörede içi oyulmuş patlıcan veya dolmalık biber kurusuna kofik deniliyor. Bitlis yöresinde ‘huni’ kovuk karşılında ifade edilmektedir. Bulgarcada da kof sözcüğü ‘içi boş, oyuk, delik’ karşılığındadır. Türkçeye yakın dillerde kof sözcüğü yaygın değildir.