29 Mart 2024
Kökü toprakta olan, kalınlaşan gövdesinden yukarıya doğru ince dallara ayrılan ve bir kısmı meyve veren iri bitki. Orta Çağ Türkçesindeki yıgaç (=ağaç) sözcüğün dönüşmüştür. Kıpçakçada aġaç şekliyle biliniyor. XIV. yüzyıl sonrası kaynaklarında yaygın olarak ağaç biçimiyle ifade ediliyor. Orta Çağ Uygurcasında ıġaç ve Çağatayca yığaç şekilleri görülüyor. Fin asıllı Türkolog Gustaf John Ramstedt (1873-1950) yıgaç sözcüğünün ‘bitki’ karşılığındaki ı kökünden kaynaklandığını öne sürmüştür. Dil bilimcilerden M. René Graud (1904-1968) ve Nicholas Poppe (1897-1991) de Ramstedt’in görüşüne katıldılar. Bu açıdan ı+ğaç şekli yıgaç veya yığaç biçimlerine evrilmiştir. Eski Uygur metinlerinde de ı harfi ‘ağaç’ karşılığında kullanılmıştır. Çağdaş Uygurca yağaç, Kırgızca cığaç, Türkmence ve Tatarca ağaç, Azerice ağac, Kazakça ağaş, Başkırtça ağas.