19 Ocak 2026
Boş gezen, avare, işsiz güçsüz. Orta Çağ Türkçesindeki ayla- (=dolanmak, dolaşmak, dönmek) sözcüğüyle bağlantılıdır. Bu sözcüğe zamanla fiilden sıfat yapan -(a)k ekiyle aylak denilmiştir. XII.-XIII. yüzyıllardaki Türkçe kaynaklarda aylak sözcüğü görülüyor. Kıpçakça ayl (=uçkur, kemer), ayla (=çevirmek), aylan (=dönmek, çevrilmek) ve aylandur/aylandır (=döndürmek, çevirmek) sözcükleri de aynı köktendir. XV. yüzyıl sonrası Osmanlı kaynaklarında aylak sözcüğü görülüyor. ‘Dolanmak, gezmek’ karşılığında Kazakça äylänip veya äyläniv, Kırgızca aylanū, Uygurca ve Türkmence aylanmaḳ, Özbekçe äylänmàḳ ve Başkırtça äylänip veya äyläniv denilmektedir.