25 Şubat 2022
Makam, mevki, yer, özel yer, mekân. Orta Çağ Türkçesindeki orun (=yer, mekân, mevki) sözcüğünden gelmektedir. Aynı çağda Türkçede urun (=oturulan yer) şekli de kullanılmıştır. Başkırtça ve Tatarca urın, Uygurca orun, Özbekçe orin ve Kırgızca kızmat orunu ‘makam’ı ifade etmektedir. Kazakça orın, Özbekçe orin ve Türkmence orun ‘mevki’; Başkırtça ve Tatarca urın, Kazakça orın, Kırgızca orun sözcükleri ‘yer’ karşılığındadır. Orta Çağ Türkçesinde oldur ‘oturmak’ demekti. Bu sözle orun arasında bir münasebet aranabilir. Osmanlı yazarları da orun sözcüğünü kullanmışlardır. Sir Gerard Clauson Türkçedeki orun kelimesinin Moğolca orun (=taht) sözcüğünden geldiğini öne sürmüştür. Kumancada da orun aynı içeriğiyle bilinmektedir.