4 Ocak 2026
En arkada bulunan, bitim, nihayet, ilk karşıtı. Orta Çağ Türkçesindeki sonğ (=bir kimsenin çoluğu çocuğu; bitim, nihayet, bir şeyin en arkası) sözcüğünden evrilmiştir. Aynı çağda ve aynı karşılıkta Türkçe sonğuk şekli de kullanılmıştır. Yine aynı devirde ve aynı kökten Türkçe sonğuk (=son) ve sonğra (=kabulde tembellik etmek) sözcükleriyle karşılaşılıyor. İngilizce son (=oğul) sözcüğü de aynı köktendir. Bir kimsenin ardından gelen nesil olduğundan bu karşılıkta ifade edilmiştir. Aynı sözcük Almancada sohn, Hollandacada zoon, Rusçada ve Lehçede syn, Eski Kilise Slavcasında synu, Flemenkçede sone, Dancada søn, İsveççede son; Eski Saksonca, Eski Frizce ve Eski Yüksek Almancada sunu, Eski İskandinavcada sonr, Litvancada sūnus şekilleriyle mevcuttur. Bu sözcükler Eski Hint-Avrupa kökenlidir. Bu bağlamda Avestacadaki hunuş (=oğul) sözcüğüyle bağlantılıdır. Aynı kökten Zazacada soyn (=son, nihayet) sözcüğü ifade edilmektedir. ‘Nihayet, bitim, son’ karşılığında Kazakça ve Türkmencede song, Kırgızcada songku, Başkırtçada hung(ğı) ve Azericede son biçimleri görülmektedir.